Ik & mijn Dunlops

Wij stellen u graag het eerste artikel van onze nieuwe serie “Ik en mijn Dunlops” voor. De reeks is opgedragen aan de avonturiers onder u: vertel ons over de plaatsen die u en uw Dunlops hebben verkend, de streken die u hebt bezocht, de plekjes waar uw banden u hebben gebracht.

Georges Boussingault uit Brussel doet het verhaal van een tocht waarin hij op zijn banden kon rekenen...

Marhaba Trek 2008
Bel-Raid is een non-profit organisatie die in de voorbije tien jaar talloze motorrijders de kans heeft gegeven om de open ruimten van landen als Marokko, Mauretanië, Mali en Niger te verkennen. Ze wordt geleid door Patrick Lebon, een gewezen endurorijder die nu Afrikaans avonturier is. In het najaar van 2008 nam Patrick zijn “Marhaba-avonturiers” mee op een ontdekkingstocht door Marokko, de Chegaga 2008 Trek.

Marokko is een land met een uitzonderlijke afwisseling van landschappen, van de witte stranden van de Atlantische kust tot de besneeuwde toppen van de Hoge Atlas, met daartussen de zandwoestijnen van het Grote Zuiden. De Marhaba is geen getimde rally maar veeleer een sportieve tocht, die je de kans geeft om te genieten van het landschap dat je tegen een “menselijke” snelheid doorkruist.

De Chegaga 2008 nam slechts dertig deelnemers mee naar de pistes van Marokko, op een cirkelvormige route van 2.600 km met begin en einde in Marrakech, via Ouarzazate, Ait Youl, Alnif, Zagora, Chegaga, Tata, Taliouine en Ouirgane.

Een Harley van 300 kg is uiteraard geen ideale motor voor een tour op pistes die soms slechts geulen vol stenen of zand zijn. Maar met een licht aangepaste enduromotor wordt het kinderspel.

Voor deze tocht had ik Jean-Marc Warrant, een KTM-dealer met veel ervaring in cross-country rally’s, gevraagd om mijn machine klaar te maken. Hij had mijn KTM 525 EXC voor het eerst uitgerust met Dunlop Rally Raid D908 RR-banden. Ik was banden van een ander merk gewoon en vroeg me af hoe de Dunlops zich op een zo lange, zware tocht zouden gedragen. Een tocht van 2.600 kilometer door Marokko, om precies te zijn.

Fig 1: De enduromotoren zijn klaar voor het Afrikaanse avontuur		Fig 2: De Dunlop-band voor ons vertrek

Op zaterdag 1 november stonden we op het parkeerterrein van het hotel, klaar voor een etappe van 255 km die ons van Marrakech naar Ouarzazate zou brengen. Geloof het of niet, maar het regende pijpenstelen en het was ijskoud. Regen is niet echt uitzonderlijk in het zuiden van Marokko, maar dit was een heuse stortbui. De organisatoren besloten wijselijk de terreinroute niet te volgen, zodat we via de weg naar Ourzazate reden, langs de Tichka-pas. Een helse ervaring: regen, windstoten en hagelstormen.

Bij het begin van de tweede etappe, 200 km tussen Ouarzazate en Ait Youl, waren de weergoden ons gelukkig gunstiger gestemd. De rit voerde ons langs de zuidelijke kant van het Atlasgebergte naar de bergengten van Dadès. Het eerste deel ging vrij snel en eindigde in een wadi (opgedroogde rivierbedding), die we verscheidene kilometers volgden.

De tweede helft van de etappe ging over pistes tussen valleien en bergpassen, met op de achtergrond de besneeuwde toppen van de Atlas, een macht schouwspel van droge pistes, immense wolken en majesteitelijke bergen.

Na een goede nachtrust en wat onderhoudswerk aan de motoren (een luchtfilter vervangen, het vloeistofpeil en de kettingspanning controleren – de banden hadden het tot nu toe fantastisch gedaan) begon de derde etappe: 346 km naar Alnif, via Tinehrir en M’cissi). Dit beloofde een “zware” opdracht te worden. Helaas was er de voorbije weken in de bergen veel sneeuw gevallen, zodat het eerste deel van de etappe, de beklimming van een indrukwekkende bergpas, niet kon doorgaan. In plaats daarvan reden we via een oude piste van de Parijs-Dakar naar het Grote Zuiden van Marokko. Een goede navigatie, oriëntatiezin en alertheid waren voortdurend aangewezen. Het werd een snelle maar zekere rit, die ons zonder incidenten naar de Herberg van de Duizend Sterren in Alnif bracht.

Fig 3: Afdaling in een wadi		Fig 4: Besneeuwde toppen

Na een uitputtende dag konden we best wat slaap gebruiken om op krachten te komen voor de vierde en bijna even lange (323 km) etappe, langs de karavaanroute van Marhaba naar de oude karavaanstad Zagora en haar prachtige herberg, La Fibule du Draa. Deze buitengewoon zware etappe was de perfecte samenvatting van de woestijnritten: veel navigatie, snelle pistes, stenen en de oversteek van een chott (een opgedroogd meer). We zouden ons dus niet vervelen tussen Alnif en Zagora, via Afraoute, Oum Jrane en Tazarine. Het werd zelfs een hele uitdaging! Technisch zware, kronkelende bergpassen, losse stenen, glibberige pistes door de bergen, kleine wadi’s om over te steken, tientallen kilometers piste langs de Draa... wat een afwisseling van landschappen, wat een schoonheid!

De dag eindigde met een vrij ingewikkelde finale langs kleine pistes door het uitgestrekte palmenbos van Zagora en de aankomst in het oudste hotel van de stad, La Fibule du Draa. Een heus juweeltje van authenticiteit, waar we een typisch Marokkaans welkom kregen. Zonder rinkelende mobieltjes kon je bijna geloven dat je weer in het begin van de 20ste eeuw was, toen de stad een vaste halte was op de route naar Timboektoe.

Fig 5: Heel snelle pistes naar Alnif		Fig 6: Verdwalen kan niet... altijd rechtdoor!

De tocht dankte haar naam aan de eindbestemming van de volgende etappe: 268 kilometer van Zagora naar Erg Chegaga, een streek waar de rotsen in zand overgaan. Erg Chegaga, een uitgestrekt duingebied ten zuiden van Zagora, is alleen via de piste bereikbaar. Anders dan Erg Chebbi, bij Merzouga, is dit een plaats waar niet veel toeristen komen.

Na het eerste deel van de etappe in de bergen en een tankbeurt in Tagounite, bereikte de Marhaba Trek de zuidelijke oever van de wadi Draa in een konvooi over een vrij zandige piste. Het laatste deel van de rit bracht ons langs chaotische zandpistes naar de rand van Erg Chegaga, waar we ons kamp opsloegen en een traditionele maaltijd van geroosterd schapenvlees voorgezet kregen. Ontwaken zou moeilijk zijn, maar wat een begin van de dag: de zonsopgang boven die prachtige duinen is een zeldzaam schouwspel.

Jammer genoeg was er niet veel tijd om ervan te genieten. De motoren werden geladen en iedereen klom weer in het zadel voor een rit van 250 kilometer naar de stad Tata. Na een vrij vermoeiende start op zandpiste reden we naar het Iriki-meer, dat we langs een landtong van enkele kilometers overstaken.

Een volstrekt uniek maanlandschap.

We tankten aan de rand van de piste en reden dan tegen hoog tempo langs een met hoopjes stenen afgebakende piste, een overblijfsel van de Parijs-Dakar-rally. De piste volgt de Algerijnse grens en mag slechts in een richting bereden worden, om te voorkomen dat smokkelaars uit Algerije zouden binnenglippen. Ze leidde ons door schitterende landschappen, enkele van de mooiste van het Grote Zuiden van Marokko, met canyons en valleien, wadi’s en doorwaadbare plaatsen. Dankzij de enorme variëteit van het landschap was dit een echt buitengewone etappe. De piste eindigde op enkele kilometers van het hotel, waar een paar biertjes hielpen om de smaak van het stof weg te spoelen.

Fig 7: Behalve hier!		Fig 8: Een tankbeurt in Tagounite

De twee volgende etappes brachten ons van de zuidelijke woestijn naar het noorden, de Atlas door. De eerste rit bestond uit 275 km smalle pistes tussen bergen en valleien, door verscheidene passen (een ervan op meer dan 2.700 m hoogte), afgerond met een adembenemende afdaling naar de stad Taliouine. Taliouine is de saffraanhoofdstad van de wereld, beroemd om de Kasbah van Glaoui, een van de beroemdste pasja’s uit de Marokkaanse geschiedenis.

Na een kort bezoek aan de stad om (naar Belgische normen) goedkope saffraan te kopen, zochten we het Hotel PLM op, een wat anachronistische getuige van het Franse koloniale verleden van Marokko.

De tweede etappe door het Atlasgeberte – en jammer genoeg de laatste van de tour – bracht ons van Taliouine naar Ouirgane, via 200 km onvergetelijke passen door het hooggebergte. Elke bocht onthulde een nieuw landschap, nog indrukwekkender dan het vorige. Zoals altijd deden mijn motor en mijn Dunlop-banden trouw hun werk terwijl we van het uitzicht genoten. De rit eindigde met een laatste klim door een adembenemende bergpas, en dan de afdaling naar Ijoukak. Van daar was het nog ongeveer twintig kilometer over de weg naar de Auberge du Sanglier qui Fume in Ouirgane.

De laatste avond werd gevierd met een uitreiking van symbolische prijzen aan de meest verdienstelijke deelnemers, gevolgd door een heerlijke maaltijd.

Na meer dan een week onvervalst geluk in de grenzeloze, woeste, verlaten natuur, werd het tijd om terug te keren naar Marrakech en zijn chaotische verkeer. De laatste wegrit van 120 km bracht ons veel te snel op onze bestemming.

Het besluit van de Chegaga 2008 Trek? 2.600 km gereden, geen enkel ernstige incident en niets dan puur plezier, dankzij een onberispelijke organisatie, een nauwkeurig, gevarieerd roadbook en vooral een groep deelnemers die altijd met hulp en kameraadschap voor elkaar klaarstonden.

Fig 9: De duinen van Erg Chegaga		Fig 10: Een kleine wadi in het midden van de woestijn

Ten slotte nog een woord van dank aan Jean-Marc Warrant, die mijn motor zo goed voorbereidde, aan KTM voor de machine en aan Dunlop voor de banden. Van banden gesproken, de Dunlop Rally Raid-banden waren probleemloos opgewassen tegen een van de zwaarste trekkingroutes, 2.600 kilometer lang. Ze vinden het perfecte evenwicht tussen wegligging en grip, zowel op stenen als op zand. Weinig terreinbanden kunnen hun prestaties op een zo zwaar en gevarieerd terrein evenaren.

Fig 11: De resten van de Kasbah van Glaoui in Taliouine		Fig 12: De Dunlop Rally Raid-band na 2.600 km

Hebt u ook een avontuur te vertellen?

Stuur ons uw eigen “Ik en mijn Dunlops”-verhaal en maak kans op een gloednieuwe set Dunlop-banden. Stuur uw artikel naar: meandmydunlops@dunlopmotorcycle.eu

Andere verhalen:
Ik en mijn Dunlops door Miriam Philippsborn - The Netherlands